Μαθητικά χρόνια

Στα Βελανίδια κάποτε υπήρχαν πολλά παιδιά που ζούσαν εκεί, οπότε και η ύπαρξη ενός δημοτικού σχολείου κρίθηκε απαραίτητη. Η καθημερινότητα στα παλαιά χρόνια διαφέρει σημαντικά από το σήμερα.
Σύνηθες ήταν τα παιδιά να πηγαίνουν εκδρομές σε διάφορα μέρη του χωριού. Άλλοτε πήγαιναν στην παραλία και άλλοτε ανέβαιναν πιο ψηλά σε δασικές εκτάσεις.
Όταν υπήρχε κάποια εθνική επέτειος οι μαθητές δεν έχαναν την ευκαιρία να τιμήσουν την ημέρα. Στις 25 Μαρτίου οι μαθητές ντυμένοι με παραδοσιακές στολές και κρατώντας την ελληνική σημαία, πήγαινα προς την εκκλησία για την ιερή δοξολογία. Την 28η Οκτωβρίου οι μαθητές χόρευαν παραδοσιακούς χορούς στην αυλή της εκκλησίας, μετά την καθιερωμένη δοξολογία.
Στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς, στο προαύλιο χώρο του σχολείου, γινόταν η μαθητική γιορτή. Αυτή ήταν πλούσια από χορούς, ποιήματα και θεατρικά σκετς πάντα σκηνοθετημένα από τον εκάστοτε δάσκαλο και εκτελεσμένα από τους μικρούς και πολυτάλαντους μαθητές. Οι θεατές, φυσικά, ήταν οι γονείς και όλο το συγγενικό περιβάλλον.

Πηγή πληροφοριών από το Ημερολόγιο 2005 του Συνδέσμου Βελανιδιωτών “Η Μυρτιδιώτισσα”


Ένα ποίημα αφιερωμένο στα Βελανίδια…

Σμαράγδι του Καβο-Μαλιά και του βουνού βιτρίνα νεράϊδες σε κεντήσανε κάτω από την Κριθίνα.
Αχ Βελανίδια μου όμορφα, αυτή η ομορφιά σας μαγεέυει τους περαστικούς που έρχονται κοντά σας.
Και ο Δαναός που πέρασε και αυτός μαγεύτηκε ήδη και σου ‘δωσε το όνομα της κόρης του της Σίδης.
Γύρω τριγύρω σου βουνά, στους πρόποδες φαράγγια με καταπράσινες πλαγιές και δροσερά λαγκάδια.
Ο ήλιος βγαίνει αντίκρυ σου μα γρήγορα θα δύσει πίσω από τις βουνοκορφές που ύψωσε η φύση.
Μπροστά θωρείς τα πέλαγα, μοναδικοί σου πόροι μα στέκεις υπερήφανα μπροστά στο ξεροβόρι.
Η ναυτική ιστορία σου έχει πολλά να γράψει πολλά παιδιά θυσίασες στης θάλασσας τα βάθη.
Ρίξε στεφάνια στο γιαλό με δάφνες και με κρίνα, να στεφανώσεις τα παιδιά που σκέπασε το κύμα.
Ζεις μόνο από την θάλασσα σα το θαλασσοπούλι ακόμα έδωσε παιδιά στη μύρα του Μιαούλη.
Του γλάρου το φτερούγισμα πάνω από το κύμα μας στέλνουν τα μηνύματα μ’ αυτό οι ναυτικοί μας.

Ιωάννης Π. Καρατζής (Φουσέκας)